Ben de Ispartalıyım. Lise sona kadar Isparta'da yaşadım şu anda İstanbul'da üniversite öğrenimime devam ediyorum. İki şehirde de yaşamış biri olarak Selin'in "Isparta'da kimse çıkıp da 'ben eşcinselim' diyemez" sözüne kesinlikle katılmıyorum. Bence bunun yaşanılan şehirle ilgisi yok; SDÜ'nün öğrencilerinin çoğu dışarıdan, hatırı sayılır bir kısmı da İstanbul'dan öğrenim için gelmekte Isparta'ya (yani büyük şehirlerden); Selin'de heralde arkadaşları dururken alt komşusu Müzeyyen Teyzeyle tartışmayacaktır bu konuyu. Öyleyse?

Dediğim gibi şehirle ilgisi yok. Sizin kendinizi topluma kabullendirebilmenizle ilgili bir süreç bu. Ben eşcinselliğimi farkettiğimden beri değil belki ama bunu sindirdiğimden beri çevreme karşı hep açık oldum (Lise başlangıcı aşağı yukarı-hem de "Isparta"da/ailem -kısmen- hariç :)). Bazı ufak zorluklar dışında şükürler olsun ki rahat ve hâlâ aradığım bi lise hayatım oldu. Şimdiyse İstanbul'da okuyorum. Eşcinsel mekanlar, topluluklar açısından çok zengin bi şehir (gerçi bu fasiliteler bir süre sonra sıkıyor adamı, dışardaki topluma karşılık içinde bulunduğunuz belli bi zümreye hitap eden topluluk; kısaca bi yapaylık hissediyosunuz sonuçta bi "klüp" bu). Ama dışarıdaki "norm"al yaşantıya baktığınızda küçük büyük farketmiyo insanlar aynı, hatta bi eksisi bile var; büyük şehirde ilişkiler "yüzeysel"leştiğinden sanki o kadar rahat olamıyosunuz. Toplayamadım düşüncelerimi ama izlenimlerim böyle. :))