çocukluk arkadaşları seçilmez çok doğru yazmışsın.. benim de "ilk dostum" dediğim, dostluğun anlamını ilk onda bulduğumu söylediğim arkadaşım beni hayal kırıklığına uğrattığında benzer duygular içine girmiştim.. 1999 yazında söylemiştim ona, bir kadına aşık olduğumu, anlatmıştım ilk kadın sevgilimi.. o zaman mutlu olmuştu benim için.. 1994 ten beri ayrı şehirlerde yaşamamıza rağmen hiç bir şey eksilmiyor dostluğumuzdan diye düşünüyordum.. ama yıl 2003.. ankaraya bizim eve geldi.. aileme açılalı bir ay kadar olmuştu.. annem, "işte bu kız da bizi böyle ne hallere soktu" diyince başını onaylarcasına önüne eğişine şahit olduğumda inanamıştım.. odama geçip konuştuğumuzda, neden böyle davrandığını sorduğumda, "ben erkek ve kadın ilişkisinin normal olduğunu düşünüyorum, diğerleri doğaya aykırı" yanıtını aldım.. peki neden 4 sene önce böyle dememişti.. çünkü, bunun geçici birşey olduğunu düşünmüş.. merak, fantezi, eğlence?.. geçmediğini görünce üzülmüş benim için.. konuştum anlatmaya çalıştım doğaya aykırı falan olmadığını, doğada her canlıda eşcinselliğin olduğunu.. ama beni durdurdu ve "sen ne söylersen söyle benim fikirlerimi dğiştiremezsin, senin annen benim annem ne düşünüyorsa ben de öyle düşünüyorum" dedi.. değişmeni isterim, ama tabi bu senin hayatın.. o gün bir daha bu konudan konuşmadık, ama ayrılırken bir daha onu görmeyeceğimi biliyordum.. hayatımdan ebediyen gittiğini.. bir daha aramadım onu.. o da beni aramadı.. sessizce bitti.. bundan sonra, beni ben olarak kabul etmeyen kimse dostum olmadı.