Dergi Satış Noktaları


Bize yazın!


Danışma Hattı




Kullanıcı girişi


Bülten


İşçi Ağı


"Kadın Kadına" Öykü


Açılmak



Gönüllü Aranıyor!


Muhabirimiz olur musun?


Akademi Formu


Haklarını biliyor musun?



Hukuk Hattı


Radyo Programı


Dosya: AşK


Linkler



Dernek Tüzüğü


Dernek Üyeliği


Reklam


Çuvaldızı ve iğne

Kürşad Kahramanoğlu

“Kendimizi kandırmayalım, abiler sadece Trabzon’da, varoşlarımızda değil. Hrant’ın arkasından bir kısmının timsah gözyaşları döktüğü basınımız boğazına kadar “abi kültürünün” içinde. Hrant’ın katli bunları da düşündürmeli, gündeme getirmeliydi. Hür basın kendi kendini sorgulayabildiği sürece hür kalabilir. Aksi takdirde “abiler” onu da tavuk keser gibi kurban ederler.” Kürşad Kahramanoğlu’nun kaleminden.

KAOS GL

Kürşad Kahramanoğlu

Hrant Dink’i duymaktan gına mı geldi? Gelsin… Yıllardır insan hakları ile uğraşmak bana öğretti ki başını hem de sistematik bir şekilde duvarlara vurmadan bu konularda ilerleme sağlanmıyor.

19 Ocak 2007 Cuma günü Hrant’ın katlinden sonra Türk basını günlerce meseleyi irdeledi, takipçisi oldu. Ülkesinde işlenen hem de bir meslektaşlarını hedef alan bir cinayet sonrası hür basından da beklenende budur. Olaya her açısından bakmak çabasında ki basınımızda eksik olan yegâne şey kendine ayna tutmaktı.

Hrant neden Türkiye’nin çok satan gazetelerinden birinde çalışmıyordu? Neden AGOS gazetesini kurmak ihtiyacını duymuştu? Her gazeteci gibi sesini daha büyük kitlelere duyurmak istememiş miydi? Kötü veya yeteneksiz bir gazetecimiydi? Yoksa düşündüğünü söylemekten çekinmeyen bir Ermeni Gazeteci basınımızın abilerine kaldırılamaz bir çokseslilik mi gelmişti? Patronlar mı Ermeni Gazeteciyi gazetelerinde yazar olarak görmek istemiyorlardı? Hangi gazetemizde kaç tane Türkiye’de ki azınlıkların sesini duyurabilecek gazeteci çalışmakta? Yoksa bütün köşelerde yer tutmuş bizim aslan entelektüellerimiz onlara ihtiyaç bırakmadan herkesin derdini en iyi şekilde dillendiriyorlar mı?

Türkiye’de gazete olmak ne demek? Gazete ve gazeteciliğin toplumsal bir sorumluluğu var mı? Yoksa gazete demek aynı patronun TV kanallarının reklâmını yapan güç ve para kazanma matahımı? Gazete olmak için beş on aynı telden çalan az buçuk İngilizce bilen yazarı bir araya getirerek temcit pilavı gibi aynı şeyleri yazdırarak önümüze koymak yetiyor mu?

Basınımızın kırmızıçizgileri var mı? Bunlar nelerdir? Irkçı, misojenist, homofobik ve her türlü ötekine ayrımcılık yapan gazeteci veya gazeteye ne gibi yaptırımlar getirilir? Gazetelerimizin ve gazetecilerimizin uzanamadığı tenkitten imtina ettiği, bireylerin özel hayatlarına saygının ötesinde, aile ve bireyler var mıdır? Bunlar kimdir ve neden dokunulmazlardır? Aynı madalyonun öteki yüzü: Gazete ve gazetecilerimiz sık sık hedef aldıkları, küçük gördüğü, gülünç veya düşman ilan ettikleri azınlıklar, guruplar yok mu? Bu gazete ve gazetecilere uygulanabilecek ne gibi yaptırımlar var? Yoksa neden yok?

“Abi Kültürüne” yüklenerek büyük sosyolojik analizler yaptığını sanmak kolay. Batı’da da “peer pressure” yani “akran baskısı” kavramı kullanılarak toplumdaki birçok haksızlığı anlatmaya çalışan tutucu entelektüeller olmuştur. Kıvırtmayalım. İşi laf kalabalığına getirmeyelim. Türkiye’de neden bir kadın editör yok? 70+ milyonluk Türkiye’de neden bir tane bile haftalık gey dergisi yok? Ermeni, Musevi, Rum, Arap, Kürt gazeteciler hangi ana gazetelerimizde iş bulabilmekte? Birkaç kadın ve eşcinsel olduğu bilinen gazeteciyi kadrosuna almak, onlara tahammül etmek, engelli insanlar hakkında arada sırada “vah, vah şunların da derdine çare bir tıbbi çözüm bulunsa” türünden yazılar yayınlamak hangi gazetemizi, editörümüzü, gazete patronunu sorumluluktan kurtarıyor? Patron istedi diye gazetelerde köşe yazarı olanlar bolca yok mu? Göbekten bağlı oldukları patronlarının istemediği konulara dokunmayan, ancak sermayenin müsaade ettiği müddet, konu ve insanlarla gazeteyi çalıştıran editörler gazetelerimizin başında değil mi?

Kendimizi kandırmayalım, abiler sadece Trabzon’da, varoşlarımızda değil. Hrant’ın arkasından bir kısmının timsah gözyaşları döktüğü basınımız boğazına kadar “abi kültürünün” içinde. Hrant’ın katli bunları da düşündürmeli, gündeme getirmeliydi. Hür basın kendi kendini sorgulayabildiği sürece hür kalabilir. Aksi takdirde “abiler” onu da tavuk keser gibi kurban ederler. Yoksa atı alan çoktan Üsküdar’ı geçti de benim gibi saflar hala akıntıya kürek mi çekiyor?

yeni yorum ekle

Kaos GL Dergi 102


Sanat Atölyesi


İnsan Hakları Eğitimi




Duyuru Listesi

Kaos GL haberlerini takip etmek için E-posta adresinizi girmeniz yeterli.



Google Reklam


Kadın Kadına Öykü


LGBT Ünlüler


Muhabirliğe davet


"Canım Ailem"


LGBT Söyleşi


Madiledik!

“Gay'lik toplumsal bir sorun değil, o sapkınlığa giriyor. (…) Kadın erkek ilişkisini yasaklarsan, insan sonunda kendi cinsiyle ilişkiye girmeye başlıyor. Cinsellik içgüdülerle oluşuyor, ihtiyaç olduğu için de bir noktada dışa vurum yaşanıyor. Bu da sapkınlıklara yol açabiliyor.”

  • Biri İpek Tuzcuoğlu’nu durdursun!

“Oğlunun kafasındaki baba resmini yıkarsan, tabii ki anneyi örnek alır. Ondan sonra da kadın gibi davranmaya baslar. Oğlum, bir gün çıkıp da bana bunu söylerse 'Hay, ağzıma tüküreyim beni' der, dönüp kendime bakarım.”

  • Gazetecinin "Oğlunuz ya da kızınız, gelse ve ‘Baba, ben eşcinselim’ dese?" sorusuna İsmail Hacıoğlu’nun verdiği yanıt. En son ‘eşcinsel sperm’i oynayan Hacıoğlu’nun sözleri size de tanıdık geliyor mu?

Diğer Madiler



İmza Kampanyası



Buluşma 2008



Makale


Kampüs Ağı


Tatile Davet!


English - Deutsch - Kaos GL - Dergi - Kütüphane - Kültür Merkezi - Künye - İletişim